🌿 วันธรรมดาๆ ๆ ของคุณปู่
เช้าวันหนึ่ง… สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านร่มๆรอบสวนเล็ก ๆ คุณปู่ “สมหมาย” วัยเจ็ดสิบกว่า นั่งเอนกายบนเก้าอี้โยก พร้อมกับสมุดบันทึกเก่า แมวตัวเล็กสีส้ม ลายสวย นั่งเคียงข้าง
“ตำส้มตำกินเอง… ก็ดีเหมือนกันนะ” คุณปู่พึมพำเบา ๆ พลางจดลิสต์วัตถุดิบลงสมุด มะละกอ พริก มะนาว กระเทียม… แค่คิดก็แซ่บแล้ว
ปู่ลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง หอบครกสากใบใหญ่ กับเครื่องครัวพื้นบ้านที่คุ้นเคย แมวตัวน้อยเดินตามหลัง ปัดหางไปมาเหมือนรู้ว่า วันนี้มีเรื่องสนุกแน่นอน
ใต้ร่มไป คุณปู่นั่งลงปอกมะละกอซอยเอาได้สำเร็จใส่ลงครก เติมน้ำปลา น้ำมะนาว และตักน้ำตาลปี๊บเป็มหยอด้วยความพิถีพิถัน
เบ้านหมออ่อนๆ เบื้อสักครี่พริกกรรมเริ่ม
ไม่ถึงอึดใจ คุณปู่ยกจานส้มตำถ้วยใต้สุขเตือน และแมวตัวน้อยหน่อย่งพีงเป็นเพื่อนข้าง
ใต้พร้อแสงดาดอ่อน ๆ วันนั้นต่างหากาพิเศษที่สุด
“เพราะวันธรรมดา ๆ คือวันที่พิเศที่สุดสำหรับเราสามารถเห็นพิเศจริง”




